Ainda está ahí.

Xa o tempo non se conta cos dedos das mans e ainda me apreta, ainda corrompe as miñas ideas, creando prexuizos ante novas oportunidades.

Xa os reloxos voltaron a marcar con normalidade as horas da vida, pero sintoo dentro con ansia, loitando por dañar os futuros que se presentan ante min.

Xa as campás tocaron a festas co ánimo dun novo ano e non dou esquecido todo aquelo, deixando a unha veira todolos retos por mor unha ferida inesperada.

Xa todos me falaron, me dixeron e aconsellaron, e as palabras non souberon, non quixeron, mostrar unha verdade á que abrazarse en cada soño.

Xa pasou máis veces, xa non é novidade, non é sorpresa cando chega, xa sei a que aferrarme, pero non vexo como hei de ceivarme.

Esta forza que me esgana acábame coa alma, abríndo a esperanza, sin deixar de torturarme. Sei que será peor, que ata agora non foi nada, pero non sei como pode un acostumbrarse, non o sei.

Ainda me doe...

+ ver máis >>