Xa case non queda nada.

Este sábado tiven a sorte de poder dar un paseo polas ruas do pobo, unha tarde de lecer á que me permitín engadirlle un axexo a recunchos que me trouxeran lembranzas doutrora.

Camiñando paseniño chegei á Pintor Laxeiro, despois de pisar a Praza do Concello (que foi daquelas árbores), darlle un axexo ó novo Regeiriño (cantas ras caeron nas miñas mans) e subir a Cacharela (ainda lembro ó zapateiro)entre outras. Entrei por abaixo, dende a Caixa de Vigo, agora Caixanova, e mentres subía non puiden deixar de sentir os berros que acompañaban noutrora esta rúa. As pelotas, as carteiras de levar á espalda ou as mamás tirando dos nenos cara á escola. Fumos moitos os que subimos por alí cara o antigo (que dificil decir esto) Manuel Rivero. Mirando os escaparates, pegando os chimpos máis grandes e mercándolle ó Heladero as bolsas de sorpresas. Ás dez da mañá e as cinco da tarde os autobuses montaban unhos atascos de vicio e nos quedábamos ata preto das seis pateando o balón.

Na miña memoria ainda están os días de feira, cando saiamos a correr cando o timbre da unha comezaba a cantar, coa intención de ver ós últimos tenderetes, aqueles que esperaban ó final pra recoller e voltábamos tarde á casa sabedores dos berros de nosas nais.

Daquelo pouco queda hoxe nesa rua. Os rapaces xa non berran e na Unión non se poden mercar chicles, o descampado é agora un parque de cemento, a biblioteca pasou a ser un almacén e o colexio...

Non podo describir o que sentín ó ver o colexio. O Manuel Rivero coas paredes pintadas, os cristais rotos e varias falcatruadas máis. Voltando atrás vin a Doña Rosa, Don Suso, Doña Gloria, Don José, Doña Amelia, Don Antonio e tantos profesores que puxeron da sua man pra comezar a facernos xente que fora polo mundo con sentidiño, como loitaron por un cierre pra o colexio, polo patio cuberto, por cambiar as ventanas, as persianas, por tapar as pingueiras...

O que para min e pra moitos foi a nosa casa durante anos hoxe está deixado da man de todos, esperando por un destino final que o derrube, froito da especulación ou do non saber de quen teña que tomar a decisión. Non sei cal sería o mellor destino, pero quizais albergar unha biblioteca en condicións, un pequeno auditorio para o centro do pobo, aulas de usos múltiples e públicos, un parque de erva ou outros. Supoño que a visión de bloques de pisos se antolla moito máis apetecible para outros, pero seguro que tamén se podian compaxinar con todo o anterior, e incluso unhos financiar ós outros.

Non o sei, e posiblemente tampouco importe.

Despois de acercarme á cancela e darlle un vistazo a todo marchei paseniño cara á casa dándolle de que cavilar á cabeza.

Podo dicir que non deixei marchar nengunha bagoa, pero a pena encolleume o corazón.

+ ver máis >>