Observando

Quizais a noite sexa pra moitos de nos unha completa descoñecida, esa caricia que lembran os cans perdidos durante días a veira da estrada, o xesto amable e inesperado dun descoñecido que nos tende a man.

A noite, o silencio e a escuridade plena, gardan secretos e recordos dos que probablemente non sexamos conscientes, pero que mostran outra visión da vida a miudo nada despreciable.

É curioso como se ve Lalín de noite, sentados nalgún dos cumios que o rodean, e acompañados dalgunha das luas do ano. Brazos de luz espállanse dende un nucleo fluorescente na procura doutros lares, coma regatos de augas vivas baixando entre as lousas cara o río. Esas lineas de luz, transitadas na media noite por uns poucos e solitarios vehículos, son as que unen centos de xentes, de vidas, de historias ás que ignoramos no día. Esas serpes de negro asfalto vinculan almas, a maioría dormidas na plenitude da noite, que pouco ou moito teñen que ver entre si, e ás que o sol voltará a transformar en seres animados e profundamente descoñecidos uns dos outros.

A lúa, curioso satélite menguante e crecente, sabe de todas elas e lembra, que en conxunto, unidas e descoñecidas, son o verdadeiro pobo, a forza que fai medrar Lalín con maior ou menor destreza, con mellor ou peor futuro. A lúa, co seu xirar intermitente, recorda aqueles que estiveron e sabe que todos marcharán, deixando mellor ou peor lembranza, pero so iso, unha lembranza.

+ ver máis >>